U progu wojny Ministerstwo Lotnictwa wprowadziło zunifikowany system kamuflażu deformującego (tzw. disruptive pattern).
Na górne powierzchnie nakładano plamy w dwóch wariantach układu graficznego:
Pattern A:
Standardowy układ plam geometrycznych, określony fabrycznie dla danego typu płatowca. Przypisywany był najczęściej do maszyn o parzystych numerach seryjnych.
Pattern B:
Dokładne lustrzane odbicie układu „A”. Stosowany z reguły na samolotach o nieparzystych numerach seryjnych w celu wizualnego zróżnicowania maszyn w formacji.

W latach 1939 – Sierpień 1941 (Schemat Defensywny):
Dominacja klasycznego układu Temperate Land Scheme (ciemna zieleń i brąz) na górze oraz eksperymenty z dołem (podział na czarną i białą stronę, a później wprowadzenie jednolitego koloru Sky).
Styczeń 1941:
Oficjalne wycofanie schematu Pattern B w celu uproszczenia i przyspieszenia produkcji fabrycznej. Wszystkie nowe samoloty opuszczają fabryki wyłącznie w układzie Pattern A.
Sierpień 1941 – 1945 (Schemat Ofensywny):
Przejście Day Fighter Command na kamuflaż Day Fighter Scheme. Kolor brązowy zastąpiono morską szarością, co lepiej odpowiadało realiom walk nad kanałem La Manche.

Schematy Kamuflażu według Teatrów Działań

Europa

Wojna obronna i Bitwa o Anglię (1939–VIII 1941):
Temperate Land Scheme.
Góra: Dark Green + Dark Earth (w układzie Pattern A lub B).
Dół: Początkowo dzielony czarno-biały, od czerwca 1940 jednolity Sky (Type S).

Ofensywa myśliwska (VIII 1941–1945):
Day Fighter Scheme.
Góra: Dark Green + Ocean Grey (wyłącznie Pattern A).
Dół: Medium Sea Grey.
Elementy szybkiej identyfikacji: pas wokół ogona i kołpak śmigła w kolorze Sky, żółte pasy na krawędzi natarcia skrzydeł.

Afryka (Mediteran / Desert Scheme)
Specjalny schemat pustynny wprowadzony dla operacji na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej.
Górne powierzchnie: Dark Earth + Middle Stone. Plamy malowano analogicznie do europejskich szablonów, dostosowując układ do geometrii maszyn (wczesne lata zachowały podział A/B, późniejsze tylko A).
Dolne powierzchnie: Głęboki, tropikalny błękit Azure Blue, doskonale maskujący samoloty na tle intensywnego, afrykańskiego nieba.

Coastal Command (Obrona Wybrzeża i Zwalczanie Ubottów)
Samoloty patrolowe i ZOP (np. Sunderland, Wellington, a później nadbrzeżne Mosquito i Beaufighter) wymagały maskowania skutecznego nad chłodnymi wodami Atlantyku i Morza Północnego.Wariant
Wczesny:
Góra: Extra Dark Sea Grey + Dark Slate Grey.
Dół: Sky.

Wariant Późny (ofensywny anti-submarine):
Góra: Jednolity Extra Dark Sea Grey (boki i przejścia kadłuba często rozjaśniano).
Dół i boki kadłuba: czysta biel (Matt White), redukująca cień rzucany przez samolot pod chmurami, co utrudniało dostrzeżenie go przez załogi okrętów podwodnych.

Rozpoznanie fotograficzne (PRU):
Maszyny czysto zwiadowcze malowano całościowo (góra i dół) w matowym, błękitno-szarym odcieniu PRU Blue lub specjalnym, jasnoróżowym Camouflage Pink do lotów o świcie.

Daleki Wschód (SEAC - South East Asia Command)
Walki w dżungli Birmy i nad Oceanem Indyjskim wymusiły powrót do barw ziemistych. Z brytyjskich znaków rozpoznawczych (szachownic/rondli) całkowicie usunięto czerwony punkt (tzw. red center), aby uniknąć pomyłki z japońskimi "wschodzącymi słońcami" (Hinomaru).
Górne powierzchnie: Temperate Land Scheme – Dark Green + Dark Earth.
Dolne powierzchnie: Początkowo Azure Blue, od kwietnia 1944 roku standaryzowane na Medium Sea Grey.

Samoloty Morskie (FAA - Fleet Air Arm)

Samoloty operujące z pokładów lotniskowców Królewskiej Marynarki Wojennej (Royal Navy) podlegały osobnym wytycznym niż maszyny RAF. Ich schematy ewoluowały od wielobarwnej ochrony przed wykryciem na wodzie po ofensywne maskowanie oceaniczne.

1939 – 1940 (Shadow Shading Scheme): Unikalny, eksperymentalny system dla samolotów wielopłatowych i wczesnych jednopłatów.
Górny płat / górna część kadłuba: Extra Dark Sea Grey + Dark Slate Grey.
Dolny płat (w dwupłatach): Malowany celowo jaśniejszymi odpowiednikami tych samych barw (Dark Sea Grey + Light Slate Grey), aby zniwelować cień rzucany przez górne skrzydło.
Dół kadłuba: Często dzielony na pół – lewa strona czarna, prawa biała (lub całościowo w kolorze Sky Type S).

1941 – 1945 (Standard Temperate Sea Scheme):
Ujednolicony schemat dla myśliwców pokładowych oraz maszyn produkcji USA dostarczanych w ramach Lend-Lease.
Górne powierzchnie: Extra Dark Sea Grey (ciemnoszary) + Dark Slate Grey (oliwkowo-zielonkawy szary) w układzie Pattern A.
Dolne powierzchnie: Jednolity kolor Sky (Type S), wchodzący wysoko na boki kadłuba.

Wyjątek (Maszyny USA w barwach FAA): Samoloty dostarczane z USA były często malowane w fabrykach amerykańskich zamiennikami farb BS (np. Olive Drab zamiast Dark Slate Grey i Sea Gray zamiast EDSG), co dawało nieco inne odcienie widoczne na archiwalnych zdjęciach.

Jednak od tych reguł zdarzały się wyjątki, bardzo dużo wyjątków spowodowanych doraźnymi mieszankami farb lub pomysłowością malujących, ale to temat na książkę.

/Mix oznacza że aby osiągnąć właściwy kolor trzeba tę farbę zmodyfikować.