U progu wojny Ministerstwo Lotnictwa wprowadziło zunifikowany system kamuflażu deformującego (tzw. disruptive pattern).
Na górne powierzchnie nakładano plamy w dwóch wariantach układu graficznego:
Pattern A:
Standardowy układ plam geometrycznych, określony fabrycznie dla danego typu płatowca. Przypisywany był najczęściej do maszyn o parzystych numerach seryjnych.
Pattern B:
Dokładne lustrzane odbicie układu „A”. Stosowany z reguły na samolotach o nieparzystych numerach seryjnych w celu wizualnego zróżnicowania maszyn w formacji.

W latach 1939 – Sierpień 1941 (Schemat Defensywny):
Dominacja klasycznego układu Temperate Land Scheme (ciemna zieleń i brąz) na górze oraz eksperymenty z dołem (podział na czarną i białą stronę, a później wprowadzenie jednolitego koloru Sky).
Styczeń 1941:
Oficjalne wycofanie schematu Pattern B w celu uproszczenia i przyspieszenia produkcji fabrycznej. Wszystkie nowe samoloty opuszczają fabryki wyłącznie w układzie Pattern A.
Sierpień 1941 – 1945 (Schemat Ofensywny):
Przejście Day Fighter Command na kamuflaż Day Fighter Scheme. Kolor brązowy zastąpiono morską szarością, co lepiej odpowiadało realiom walk nad kanałem La Manche.

Schematy Kamuflażu według Teatrów Działań

Europa

Wojna obronna i Bitwa o Anglię (1939–VIII 1941):
Temperate Land Scheme.
Góra: Dark Green + Dark Earth (w układzie Pattern A lub B).
Dół: Początkowo dzielony czarno-biały, od czerwca 1940 jednolity Sky (Type S).

Ofensywa myśliwska (VIII 1941–1945):
Day Fighter Scheme.
Góra: Dark Green + Ocean Grey (wyłącznie Pattern A).
Dół: Medium Sea Grey.

Elementy szybkiej identyfikacji: pas wokół ogona i kołpak śmigła w kolorze Sky, żółte pasy na krawędzi natarcia skrzydeł.

Samoloty z USA

Samoloty dostarczane z USA do brytyjskiego RAF-u (głównie w ramach programu Lend-Lease) były malowane bezpośrednio w amerykańskich fabrykach przy użyciu amerykańskich zamienników brytyjskich farb.
Brytyjczycy wskazali amerykańskim producentom odpowiedniki z palety firmy DuPont, a od 1943 roku ujednolicono je w standardzie ANA (Army-Navy Aircraft). Przez to amerykańskie odcienie minimalnie różniły się od oryginalnych barw RAF.

Temperate Land Scheme:
Stosowany na wczesnych myśliwcach (np. Tomahawk, Mustang I) i bombowcach.
Przejścia kolorów (krawędzie): W amerykańskich fabrykach linie odcięcia plam kamuflażu nanoszono za pomocą gumowych lub płóciennych szablonów, co dawało bardzo ostre krawędzie (w przeciwieństwie do brytyjskich, często malowanych z wolnej ręki jako lekko rozmyte).
Brytyjski Dark Green zastępowano farbą DuPont Dark Green 71-013 (później ANA 613 Olive Drab).
Brytyjski Dark Earth zastępowano farbą DuPont Dark Earth 71-009 (później ANA 617 Dark Earth).
Spód (Sky) malowano jasną zielono-szarą farbą DuPont Sky Type S Grey 71-021 (później ANA 610 Sky)

Day Fighter Scheme (wprowadzony w RAF od sierpnia 1941 roku):
W amerykańskich fabrykach (np. North American czy Republic) schemat ten odtwarzano za pomocą specjalnie dobranych farb z palety DuPont oraz oficjalnego standardu ANA (Army-Navy Aircraft).
Amerykańskie zamienniki dla Day Fighter Scheme
Dark Green (Ciemnozielony)
Brytyjski oryginał zastępowano farbą DuPont Dark Green 71-013, a od 1943 roku standardem stał się ANA 613 Olive Drab. Amerykański odpowiednik był nieco bardziej brązowawy i ciemniejszy od czystego, głębokiego zielonego koloru RAF.
Ocean Grey (Morsko-szary)
Ponieważ był to kolor trudny do idealnego odwzorowania w USA, Amerykanie początkowo mieszali własne farby lub używali zbliżonego, ciemnego odcienia DuPont Dark Label Grey 71-038. Od 1943 roku wprowadzono oficjalny, bardzo bliski oryginałowi zamiennik ANA 621 Dark Gull Gray.
Medium Sea Grey (Jasnoszary spód)
Do malowania dolnych powierzchni samolotów używano farby DuPont Medium Grey 71-010, którą później zastąpiono oficjalnym standardem ANA 620 Light Gull Gray.

Pod koniec wojny (od końca 1944 roku) zrezygnowano z kamuflażu szaro-zielonego na rzecz braku malowania. Dostarczane wtedy z USA Mustangi IV (P-51D) trafiały do brytyjskich dywizjonów w kolorze naturalnego duraluminium (błyszczący metal), z górną częścią kadłuba przed kabiną pomalowaną na matową zieleń Olive Drab (ANA 613) w celu ochrony pilota przed odblaskami słońca.

Jednak od tych reguł zdarzały się wyjątki, bardzo dużo wyjątków spowodowanych doraźnymi mieszankami farb lub pomysłowością malujących, ale to temat na książkę.