Afrykański i Śródziemnomorski Teatr Działań (MTO)
Wojna na pustyni wymusiła całkowitą zmianę kolorystyki. Klasyczny, europejski układ zieleni i brązu drastycznie odcinał się od piaszczystego krajobrazu Afryki Północnej. Ministerstwo Lotnictwa opracowało więc dedykowany schemat pustynny, który ewoluował wraz z przesuwaniem się frontu w stronę Włoch.

Ewolucja schematów pustynnych (1940 – 1945)1940
– Przełom 1941 (Doraźne improwizacje):
Brak oficjalnych wytycznych zmusił jednostki w Egipcie do przemalowywania fabrycznego Temperate Land Scheme. Kolor ciemnozielony (Dark Green) zamalowywano na miejscu za pomocą lokalnie dostępnych farb ochrowych, różowych lub jasnobrązowych.
- Lipiec 1941 (Wprowadzenie Desert Scheme):
Oficjalne usankcjonowanie kamuflażu pustynnego. Wprowadzono go równolegle z zasadą wycofywania układu Pattern B (Styczeń 1941). Nowe maszyny docierające do Afryki w tym schemacie posiadały już wyłącznie układ plam Pattern A.
- Lipiec 1943 – 1945 (Przejście do Włoch):Po kapitulacji sił Osi w Afryce i inwazji na Sycylię, krajobraz zmienił się na śródziemnomorski. Klasyczny Desert Scheme zaczął być zastępowany przez zmodyfikowany schemat przejściowy (często powracano do Dark Green zamiast jednego z kolorów pustynnych), dostosowany do walk nad Europą Południową.

Schematy Kamuflażu według Teatrów Działań

Afryka Północna i Bliski Wschód (VII 1941 – VII 1943)
- Desert Scheme (Schemat Pustynny):
Góra: Dark Earth + Middle Stone 
Dół: Azure Blue 
- Elementy szybkiej identyfikacji: W przeciwieństwie do Europy, w Afryce nie stosowano pasów wokół ogona ani kołpaków w kolorze Sky. Kołpaki śmigieł malowano najczęściej na czerwono (w celu identyfikacji przez obronę przeciwlotniczą) lub w kolorach poszczególnych dywizjonów.

Kampania Włoska i Morze Śródziemne (VII 1943 – 1945)
- MTO/Italy Scheme (Schemat Śródziemnomorski):
Góra: Dark Earth + Dark Green (powrót do zieleni z powodu roślinności Włoch i Bałkanów).
Dół: Azure Blue lub Medium Sea Grey.

Samoloty z USA
Samoloty wysyłane z USA bezpośrednio na front afrykański (np. Curtiss Kittyhawk, Bell Airacobra, Martin Baltimore czy Spitfire'y przekazane w ramach Lend-Lease) były malowane w amerykańskich fabrykach przy użyciu lokalnych zamienników DuPont oraz późniejszego standardu ANA.
Z powodu braku precyzyjnych wzorców kolorów Middle Stone i Azure Blue w USA, amerykańskie interpretacje tych barw były źródłem największych rozbieżności odcieni w całym lotnictwie alianckim.

Desert Scheme w wykonaniu USA:
- Przejścia kolorów (krawędzie): Podobnie jak w schematach europejskich, amerykańskie fabryki nakładały kamuflaż za pomocą sztywnych szablonów. Maszyny z USA miały idealnie ostre, geometryczne granice plam, podczas gdy brytyjskie oryginały z fabryk Supermarine czy Hawker miały krawędzie lekko rozmyte (malowane z wolnej ręki).
- Dark Earth (Ciemny brąz):Brytyjski oryginał zastępowano farbą DuPont Dark Earth 71-009 (później ANA 617 Dark Earth). Odcień ten był stosunkowo bliski brytyjskiemu pierwowzorowi.
- Middle Stone (Ciemnożółty):Kolor niezwykle problematyczny dla Amerykanów. Początkowo DuPont opracował lakier Middle Stone 71-067, który miał tendencję do wpadania w odcień musztardowy lub piaskowo-zielonkawy. Od 1943 roku wprowadzono oficjalny standard ANA 615 Middle Stone, który był bardziej stonowany i bliższy specyfikacji RAF.
- Azure Blue (Spód):Najbardziej charakterystyczna różnica. Amerykańska farba DuPont Azure Blue 71-061 (oraz późniejsza ANA 609 Azure Blue) była znacznie bardziej nasycona, jaskrawa i purpurowo-niebieska niż matowy, stonowany, błękitny oryginał brytyjski.

Wyjątki i modyfikacje polowe
Afrykański teatr działań słynął z największej liczby odstępstw od instrukcji:
- Doraźny spód: Zanim amerykańskie farby Azure Blue stały się powszechne, maszyny z USA (np. wczesne Curtiss Tomahawk) dostarczano z dolnymi powierzchniami pomalowanymi na kolor Sky Type S Grey (DuPont 71-021). Na pustyni kolor ten okazał się za jasny, więc mechanicy w bazach w Egipcie często przemalowywali spody mieszankami ciemnoniebieskich i białych farb okrętowych.
- Zużycie słoneczne: Agresywne słońce afrykańskie, pył pustynny i piasek powodowały błyskawiczne płowienie lakierów. Brytyjski kolor Middle Stone pod wpływem słońca bielał, upodabniając się do koloru piasku, a intensywny amerykański Azure Blue na spodzie szybko tracił purpurowy odcień, matowiejąc do jasnoszarego.